Friday, January 5, 2018

ബാഹുബലിയും പിന്നെ അല്പം ഡുറിയാനും


ഞാന്‍ ഇന്നത്തെ ദിവസം അല്പം ലാവിഷ് ആയി ചിലവഴിച്ചിട്ടു വരികയാണ്.
കൂട്ടിന് ആരും ഇല്ല. ഞാനും എന്റെ ബാഗിലെ 200 ഡോളറും പിന്നെ ഒരു ബസ്സ് കാര്‍ഡും!
വേണമെങ്കില്‍ ഈ കാശ് സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കാം.. എന്നിട്ട് പിന്നീട് എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാം. പക്ഷെ, ഞാന്‍ കൊടുത്തു സഹായിക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ ഒരുപക്ഷെ എന്നെക്കാട്ടിലും നന്നായി ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്നവരാവാം. എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാന്ന് ഈ ആകെയുള്ള 200 ഡോളറേ ഉള്ളൂ.. അതുകൊണ്ട് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഒരു 5000 ഡോളറിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനാവും. ഷോപ്പിംഗ് കുക്കിംഗ് കൌണ്‍സലിംഗ്, ക്ലീനിംഗ്, എന്നുതുടങ്ങി പലര്‍ക്കായി വീതിച്ചുകൊടുക്കേണ്ട കാശാണ് പലവര്‍ഷങ്ങളായി  ഞാന്‍ ലാഭിച്ചുകൊടുത്തത്. അതും പത്തിരുപത് വര്‍ഷം!
ആര്‍ഭാടങ്ങളോ ആഡംബരങ്ങളോ തീരെയില്ലാതെ ജീ‍വിച്ച് ലാഭമുണ്ടാക്കിയത്
ഇനിയും പല ലക്ഷങ്ങള്‍..!!

ഇനി ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് വിടപറയും മുന്‍പ് എനിക്കും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കില്‍ സാധിച്ചുകൊടുക്കണ്ടേ! വലിയ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല
ബാഹുബലിയുടെ ഡിവിഡി വാങ്ങാന്‍ അതിയായ മോഹം. പിന്നെ അല്പം ഡുറിയാനും. രണ്ടും എക്സ്പെന്‍സീവ് ആണ്.

ഇന്ന് ഒരു ദിവസം വീണുകിട്ടിയിട്ടും ഉണ്ട്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ യാത്ര തുടങ്ങാം അല്ലെ!
ബസ്സില്‍ തേക്കായിലും പിന്നെ എം. ആര്‍ ടി യില്‍ മുസ്തഫയില്‍ എത്തി.
ഡിവിഡി കിട്ടി. പിന്നെ രണ്ട് ടേബിള്‍ ക്ലോത്ത്, കുട്ടികള്‍ക്കും എനിക്കും വസ്ത്രങ്ങൾ, നൈറ്റി.. ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞു.

ഡബിള്‍ ഡക്കര്‍ ബസ്സില്‍, മുകളില്‍ ഇരുന്ന് കൂട്ടുകാരിയെ ഫോണ്‍ചെയ്ത്  ഖത്തീബിലും പിന്നെ വേറൊരു ഡബിള്‍ ഡക്കറില്‍ (മുകളില്‍ കയറിയില്ല) ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ എത്തി.

കൂട്ടുകാരി നാട്ടിലായിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും അടുത്തടുത്ത് മരിച്ചുപോയി. ആ കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുകയും ആശ്വസിപ്പിക്കയും ആയിരുന്നു പകുതി ദൂരവും. മരിച്ചുപോകുന്ന മനുഷ്യര്‍ എങ്ങോട്ടേയ്ക്കാവും പോവുക എന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്ത് കുറച്ചു സമയം ഇരുന്നു. പിന്നെ മറന്നു. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടല്ലൊ അക്കൂട്ടത്തില്‍. ഞാനും ചെല്ലും ആ ഇടത്തേക്ക്.. ആര്‍ക്കും അറിയില്ലാ താനും.

ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ നിന്ന് ഡുറിയാനും മാങ്ങയും ഡൈജസ്റ്റീവ് ബിസ്ക്കറ്റും ചിക്കണ്‍ റൈസും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞു. ഡുറിയാനെപറ്റി ദിവാസ്വപ്നവും കണ്ട് നടന്ന് വീടെത്തി.

ബാഹുബലിയും കണ്ട്. ഡുറിയാന്‍ കഴിച്ചു. ബാക്കി പിന്നീട് കാണാം. മുഴുവനും കണ്ടാല്‍ വീട്ടിലെ പല കാര്യങ്ങളും മറക്കും .

അങ്ങിനെ എല്ലാം ഓഫ് ചെയ്ത് ഈ മൂലയില്‍ ഏകാന്തതയില്‍ ഇരിക്കുന്നു.

ഇന്നിനി എന്തു ജോലിചെയ്യാനും, എത്ര നേരം ഉറക്കം ഒഴിയാനും ഒക്കെ ഞാന്‍ റഡി.


സസ്നേഹം
ആത്മ

P.S

എനിക്കീയിടെ ആയി അല്പം ആഹങ്കാരം കൂടിയതിനാല്‍ സാഹിത്യവും വരുന്നില്ല. സത്സങ്കവും ഇല്ല. എല്ലാം പഴയപോലെ ആക്കണം..

Thursday, December 28, 2017

സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്…

സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്

ഒന്നാമതായി , ഈ ഭൂമിയില്‍ അനേകം ജീവജാലങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്നും ഭൂമി എല്ലാ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്കുമായി ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നും.
നമുക്ക് ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടുന്നതുമാത്രം നാം കൈവശപ്പെടുത്തണം എന്നുമാണ്.

പിന്നീട് മറ്റുജീവികളെപ്പോലെ നാമും ഒരു ജീവിയാണ്. നമ്മളെ മനുഷ്യര്‍ എന്ന് മൊത്തത്തില്‍ വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യ ജീവികള്‍!

മതം തുടങ്ങിയതും മനുഷ്യരെ ഭിന്നിപ്പിച്ചതും അതിന്റെ ദൂഷ്യവശങ്ങളും ഗുണങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാം.. ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ജനിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ രീതികളും വിശ്വാസങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊണ്ട് ജീവിച്ചാല്‍ ജീവിക്കാന്‍ എളുപ്പം ആയി തോന്നിയേക്കും എന്നോ മറ്റോ…

പിന്നീട്,  കുടുംബബന്ധങ്ങള്‍ എങ്ങിനെ നിലനിര്‍ത്തണം എന്നും
മൂത്തവരെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതിന്റെ അവശ്യകത, പാരമ്പര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് കിട്ടുന്ന അറിവുകള്‍ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര സുഗമമാക്കും എന്ന സത്യം

മാതാപിതാക്കളുടെ സപ്പോര്‍ട്ടോടുകൂടി ജീവിക്കാനായാല്‍ അതാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ വിജയം കൈവരിക്കാന്‍ ഏറ്റവും സഹായകം എന്ന് പറയാം

അന്യായമായി മറ്റൊരു ജീവനെ നശിപ്പിക്കാന്‍ നമുക്കവകാശമില്ലെന്ന് പഠിപ്പിക്കാം
കാരണം നാം വിചാരിച്ചാല്‍ പുതുതായി ഒരു ജീവന്‍ തിരിച്ചുകൊടുക്കാനാവില്ല എന്നതുകൊണ്ട് അത് ഇല്ലാതാക്കാന്‍ നമുക്ക് അവകാശം ഇല്ല
ഭക്ഷണത്തിനായല്ലാതെ കൊല്ലരുത്.

പിന്നീട്
പാചകം, തുന്നല്‍, കൈത്തൊഴിലുകള്‍, റിപ്പയര്‍ വര്‍ക്കുകള്‍
രാജ്യത്തിലെ നിയമങ്ങള്‍, ആചാരങ്ങള്‍,
പ്രാധമിക ചികിത്സാരീതികള്‍,
തുടങ്ങി ജീവിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ അറിവുകള്‍ ഒക്കെ സ്ക്കൂളില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയാല്‍
ജീവിക്കാന്‍ അത് വളരെയേറെ സഹായകം ആവും!

Sunday, December 17, 2017

സ്വതന്ത്ര

ബ്ലോഗെഴുത്തൊക്കെ അന്യാധീനപ്പെട്ടു എന്നു തോന്നുന്നു.
പണ്ടൊക്കെ മനസ്സില്‍ തട്ടുന്ന എന്തെങ്കിലും സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാല്‍ ഓടിവന്ന് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതി സമാധാനിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വളരെ ധീരമായി പലതും വെട്ടിത്തുറന്നെഴുതുന്ന പല പല സ്ത്രീകളെ ഫേസ്ബുക്കിലും മറ്റ് സോഷ്യല്‍ മീഡിയകളിലും കണ്ട് ആകപ്പാടെ ബേജാറായി ഇരിക്കയാല്‍ എഴുത്തൊന്നും ഇല്ല.
ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ ഇനിയിപ്പോ ഞാനെന്തെഴുതാന്‍ എന്ന ഒരു നിലപാടില്‍.

പക്ഷെ എനിക്ക് എന്റെ താളുകളും മറിക്കാതെ തരമില്ലല്ലൊ,.
ജീവിതം അങ്ങിനെ ഇഴഞ്ഞും നീങ്ങിയും പിന്നെ ചിലപ്പോള്‍ ഉരുണ്ടും പറന്നും ഒക്കെ നീങ്ങുവല്യോ! ഇതൊക്കെ ചിലതെങ്കിലും എഴുതിവയ്ക്കാന്‍ ഒരാഗ്രഹം!

ഇന്നലെ എനിക്ക് യജമാനന്‍ ഒരു ഇന്‍ഡക്ഷന്‍ കുക്കറും ഒരു ഹോട്ട്പ്ലേറ്റും (ഇപ്പോള്‍ എന്നെ പരിചയമുള്ള ചിലര്‍ വായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന സംശയം ഉള്ളതുകൊണ്ട് പഴയപോലെ വെട്ടിത്തുറന്ന് എഴുതാനും പറ്റുന്നില്ല) പിന്നെ കുറെ ഡുറിയാന്‍ പഴവും വാങ്ങിത്തന്നു, കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നു.. ആദ്യം കുറച്ചുനേരം മുതലാളിത്തരമൊക്കെ കാട്ടി മുരടനായി നടന്നെങ്കിലും പിന്നെ അയഞ്ഞ് താഴെയിറങ്ങി നമ്മുടെ ലവലില്‍ ആയി.. നടന്നു

ഇന്ന്.. വീണ്ടും പഴയ മുതലാളി/രാഷ്ട്രീയ മോഡില്‍ ആയി. ഞാനിപ്പോഴും പഴയ ഞാന്‍ തന്നെയാണല്ലൊ. ഇന്നലെ ഒരു ദിവസം എന്നെ അവര്‍ക്ക് കമ്പനിക്ക് കൊടുത്തു അവര്‍ അത് മാക്സിമം ഇകഴ്ത്തിയും പുകഴ്ത്തിയും ഒക്കെ രസിക്കയും ചെയ്തു..
പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നെ തിരിച്ചു വേണമല്ലൊ, ഇന്നലെ ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കല്ലെ ഞാന്‍ മുതലാളിയുടെ കൂട്ടുകാരിയായി കൂടെ നടന്നുള്ളൂ..

ഞാന്‍ മുതല്‍ലാളിയോടൊപ്പം നടന്ന ഷോപ്പിംഗ് മാളില്‍, മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഒക്കെ ഇന്ന് തനിച്ച് പോയി ഒന്നു കറങ്ങി, അല്പം ഡുറിയാനും ഒരു കൊച്ചു ബാഗും ഒക്കെ വാങ്ങി ദാ ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചെത്തിയതേ ഉള്ളൂ..

അത് തന്റേടം അല്ല. സ്വയം പര്യാപ്തത അല്ലെങ്കില്‍ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കാതിരിക്കല്‍ എന്നൊക്കെ പറയാം. എന്റെ സന്തോഷം മറ്റുള്ളവരുടെ  മൂഡു/ഇടപെടല്‍ മാറുന്നതനുസരിച്ച് മാറിമറിയാനുള്ളതല്ലല്ലൊ! അതിന്റെ മേല്‍ എനിക്കു തന്നെ ഒരു കണ്ട്രോള്‍ വേണം. അത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനായിരുന്നു ഈ അലച്ചില്‍.

ഒടുവില്‍ എനിക്ക് എന്നെ സ്വന്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ഡുറിയാനും  ബാഗും മകള്‍ക്ക് ചിക്കന്‍ റസും നാളെ അവിയലും സാമ്പാറിനും ഉള്ള മലക്കറികളും ഒക്കെയായി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ നോ പരിഭവം റ്റു എനിബൊഡി.

മുതലാളി വീട്ടില്‍ ഉണ്ട്! മുഖം ഒരല്പം ഇരുണ്ടിട്ടുണ്ട്.. തെളിയിച്ചെടുക്കണമല്ലൊ അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയിപ്പൊ ആകെ കൊയപ്പം ആവും. നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ നമുക്കാവും.മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ ഡബിള്‍ എനര്‍ജ്ജി വേണ്ടിവരും..

ഹായ് മുതലാളി.. ചാ‍യ ഇടട്ടെ?
മുതലാളി നല്ല സന്തോഷം കിട്ടുന്ന ഒരു മീറ്റിംഗ് അറ്റന്റ് ചെയ്യാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്.
സാരമില്ല ക്ഷമിച്ചേക്കാം. കൂട്ടിയാലും കുറച്ചാലും ഹരിച്ചാലും ഗുണിച്ചാലും ഒക്കെ തനിക്കു തന്നെ ലാഭം എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയിട്ട്,
ഓ. കെ. ഒരു കട്ടന്‍ ചായ ഇട്ട് തരൂ..
ഹൊ! ആശ്വാസമായി!
ഇനിയിപ്പോ എനിക്ക് എന്നെ ഗമ്പ്ലീറ്റ് ആയി കിട്ടും. ആരോടും വിരോധമോ കടപ്പാടോ ഒന്നും ഇല്ല

സര്‍വ്വത്ര സ്വതന്ത്ര!

സത്ഗുരുവേ ഞാനിതാ വരുന്നു.

സത്ഗുരു പറയുന്നത് ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആനന്ദത്തിനായാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്നാണ്.  മറ്റുജീവികള്‍ക്ക് അല്പം ആഹാരം വെള്ളം തുടങ്ങി ഒക്കെ മതി സന്തോഷത്തിന്.  എന്നാല്‍ മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷത്തിനായുള്ള ത്വര തുടങ്ങുന്നതുതന്നെ ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ കിട്ടിക്കഴിയുമ്പോഴാണ്. അതില്‍ കൂടുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നേടി നാം നമ്മെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുന്നു. പണം, അധികാരം, സ്നേഹം, വിജ്ഞാനം എന്തിനധികം ഷോപ്പിംഗ് മാനിയ പോലും ഇത്തരത്തിലുള്ള സന്തോഷം തേടിയുള്ള പ്രയാണം ആണത്രെ!

സത്യം എന്തെന്നാല്‍, മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും തൃപ്തനാകാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ആഗ്രഹം നിയന്ത്രിച്ച് തൃപ്തികണ്ടെത്താനാകുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രമേ ശാശ്വതമായി സന്തോഷിക്കാനാവൂ എന്ന് ചുരുക്കം.

ഞാനിനി അല്‍പം കഴിയുമ്പോള്‍ ഇപ്പോ ഈ കഴിച്ച ഡുറിയാന്‍ പോര, ഒരല്പം കൂടി വേണം എന്നു നിനയ്ക്കിലോ, വാങ്ങിയ ബാഗ് പോരാ ഇതിലും നല്ലതായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് വിചാരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും വീണ്ടും അതൃപ്തി തോന്നിത്തുടങ്ങും. അപ്പോള്‍.. നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അനാവശ്യമായ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നേടി സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതില്‍ നിന്നും വയ്ച്ചാലേ ശാശ്വതമായ സന്തോഷം കിട്ടൂ.. അതെങ്ങിനെ?

നില്‍..

ബാക്കി ആ ബുക്ക് (Inner Engineering by Sadguru ) വായിച്ച് തീര്‍ത്തിട്ട് എഴുതാം

സസ്നേഹം ആത്മ



ആരൊക്കെ വായിക്കുന്നോ, ആരെങ്കിലും വായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊന്നും അറിയാനാവുന്നില്ല. സാരമില്ല. എന്റെ ആ‍ത്മസംതൃപ്തിക്കായല്യോ ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്.

Tuesday, November 21, 2017

ഇല്ല ഞാനിനി തമിഴ് പേശമാട്ടേന്‍!


നമ്മള്‍ എപ്പോഴും ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്നിടത്തോളം കാലവും ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി തന്നെയായിരിക്കും. എപ്പോഴും പുതുതായി ഓരോ പാഠങ്ങള്‍
പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നു. നമ്മള്‍ പഠിച്ചതൊന്നും പ്രയോജനമില്ലാത്തപോലെ
ആവുന്നു.

രാവിലെ കൂട്ടിനുകിടന്ന ജോലിക്കാരി മെത്തയും തലയിണയും ഒക്കെ എടുത്ത് പോയി അടുക്കളയിലെ വാഷ്ബേസിനില്‍ വായകഴുകിയിട്ട് ഒറ്റപ്പോക്ക് സ്വന്തം മാസ്റ്ററുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്..

ഇന്നലെ അവര്‍ എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ വന്നിരുന്നു. മണിക്കൂറിനു 500 രൂപാ ആണ് ചാര്‍ജ്ജ്. ഇന്നലെ ഞാന്‍ ശാരീരികമായും മാനസികമായും അല്പം അവശതയില്‍ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്യട്ടെ എന്നു കരുതി. അവര്‍ സിങ്കില്‍ കിടന്ന കുറച്ചു പാത്രങ്ങള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി കഴുകി വച്ചു. പിന്നീട് എന്റെ അടുത്തുവന്ന് അടുത്തതായി എന്തുചെയ്യണം എന്നു ചോദിച്ചു. അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഈ വീട് മുഴുവനും ഒന്ന് അടിച്ചുവാരി തൂത്താല്‍ നന്നായിരുന്നു. അവര്‍ പോയി. എല്ലായിടവും തൂത്തു.
വെളിയില്‍ അവര്‍ തന്നെ കാന്‍സല്‍ ചെയ്തു. മഴപെയ്തുകിടക്കയാണെന്ന ഒഴിവുകഴിവു പറഞ്ഞ്.
ഇനി?
'മകളുടെ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ഒന്ന് അടുക്കി വയ്ച്ചാല്‍ കൊള്ളാം..
സോഫയില്‍ കിടക്കുന്നത് അകത്ത് ഹാങ്കറില്‍ കൊണ്ടിടുക
പുറത്തെ കപ്ബോഡില്‍ ഫ്രോക്കുകള്‍ ആണ്. ടീഷര്‍ട്ട് മടക്കിവയ്ക്കയും റൂമില്‍ കിടക്കുന്നതൊക്കെ ഹാങ്കറില്‍ തൂക്കി ഇടുകയും ചെയ്യുക.'
ഓ.കെ. പുരിഞ്ച്ത്  (P.s ഇനി മേലില്‍ ഞാന്‍ തമിഴ് സംസാരിക്കില്ല. തീര്‍ച്ച- ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മറ്റൊരു ഇന്ത്യനോട് ഇന്തന്‍ ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്നതല്ലെ മാന്യത എന്നുകരുതി നഷ്ടങ്ങള്‍ ഏറെ ആയി)

അവര്‍ മുകളില്‍ തുണി മടക്കാന്‍ പോയി.
ഞാന്‍ അടുക്കളയുടെ പുറകില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ആകെ വൃത്തികേടായി കിറ്റക്കുകയാണ്! ഇത്രയും വൃത്തിയാക്കാനുള്ളപ്പോഴാണോ ഇവര്‍ ഫ്രിഡ്ജ് ഡ്രസ്സ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഉള്ളെ കയറിയത്!!
ദേഷ്യം അടക്കി. കാരണം ദാനം കിട്ടുന്ന പശുവിന്റെ പല്ലെന്‍ണിക്കൂടല്ല്!
എനിക്കായി ജോലിക്കാരിയെ വയ്ക്കാന്‍ എനിക്ക് യോഗ്യതെയില്ല എന്നു വിധിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തില്‍ ആണ് ഞാന്‍. അതുകൊണ്ടുതനെന്‍ എനിക്ക് ജോലിക്കാരിയെ ഭരിക്കാനും അവര്‍ അവകാശം തരില്ല. വരുന്നവരെ അവര്‍ തന്നെ എന്നോടെതിര്‍പ്പിച്ച് അകറ്റി വിടും! അങ്ങിനെ ആ ആഗ്ര്ഹം ഉപേക്ഷിച്ചു. പോരാത്തതിന് അവര്‍ രാത്രി കൂട്ട് കിടക്കാന്‍ വരുമെന്നും ഏറ്റിട്ടുണ്ട്.

അവര്‍ മുകളില്‍ ഡീസന്റ് ആയി തുണി ഒക്കെ അടുക്കി നില്‍ക്കട്ടെ.
ഞാന്‍ അടുക്കളയിലെ ഡസ്ബിന്‍ നോക്കി. ഫുള്‍. അത് എടുത്ത് മാറ്റിയപ്പോല്‍ ഉള്ളില്‍ നിറയെ അഴുക്ക്! അത് വൃത്തിയാക്കി. വെളിയിലെ ഡസ്ബിന്നും അപ്രകാരം. ആരോടോ ഉള്ള അരിശം തീര്‍ക്കാനോ, സെല്ഫ്പിറ്റി കുറയ്ക്കാനോ എന്തോ മനപൂര്‍വ്വം ആ വൃത്തികെട്ടതെന്ന് കരുതുന്ന ജോലികളൊക്കെ ഞാന്‍ മാന്യമായി ചെയ്തു തീര്‍ത്തു. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ പാര്‍ട്ട് ടൈമിനെ ഒക്കെ എത്ര നാളത്തേയ്ക്ക്! സ്ഥിരമായി ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അല്ലെ എനിക്ക് കാണൂ.  അന്തസ്സായി ചെയ്യുക. ചെയ്തു.

അവര്‍ ജോലിയൊക്കെ തീര്‍ത്ത് വെളിയില്‍ വന്നു. സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കി. രാത്രി വരുമല്ലൊ അല്ലെ,
അതെ, അവര്‍ രാത്രി വന്നു. ഞാന്‍ നാട്ടിലെ എന്റെ വീട്ടില്‍ പണ്ട് ജോലിക്കാരും പത്രാസും ആയി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉറങ്ങിയപോലെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് മക്കളെയും ഭര്‍ത്താവിനെയും ഒക്കെ ഫോണില്‍ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാനും പറ്റി.
രാവിലെ അവര്‍ എണീറ്റ് സ്വന്തം യജമാനത്തിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്ന് മറഞ്ഞു.

… ഇന്ന് …

ഞാന്‍ പതിവുപോലെ എന്റെ ജോലികളില്‍ മുഴുകി. 
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് , മകള്‍ വന്ന്,  അവളെയും പരിചരിച്ച്, അവള്‍ ഉറക്കമായപ്പോള്‍ മെല്ലെ മുകളില്‍ കയറി. ഇന്നലെ പാര്‍ട്ട റ്റൈം എന്തൊക്കെ ചെയ്തു എന്നറിയാന്‍!

നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തലേ ദിവസം പാടുപെട്ട് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന മകളുടെ ഡ്രസ്സ് എല്ലാം കുറെ സമയം എടുത്ത് അവളുടെ മുറിയുടെ മൂലയില്‍ വച്ചിരുന്ന പഴയ ഒടിഞ്ഞുവീഴാന്‍ പോകുന്ന സ്റ്റാന്റില്‍ തന്നെ കൊണ്ട് തൂക്കി നിറച്ചിരിക്കുന്നു! ( അതിനെ രക്ഷിക്കാനായി ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ഓഡര്‍ കൊടുത്ത് ചെയ്യിച്ച പുതിയ ഷെല്ഫില്‍ നിന്നാണ് അവര്‍ ഈ വീരകൃത്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്!) ഹാളിലെ തുണികള്‍ എല്ലാം അപ്പടിയേ കിടക്കുന്നു!

ഞാന്‍ തലയില്‍ കൈവച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നു! പിന്നീറ്റ് ശപഥം ചെയ്തു!
ഇല്ല ഞാനിനി തമിഴ് പേശമാട്ടേന്‍!!!
എനിക്ക് തമിഴ് അറിയുകയേ ഇല്ലല്ലൊ. ഒണ്‍ളി ഇംഗ്ലീഷ് and മലയാളം.
ഹും!

ഞാന്‍ പറഞ്ഞതൊന്ന് അവര്‍ കേട്ടതൊന്ന്.. !
ഡസ്ബിന്‍ ക്ലിയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞാ അവര്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് അത് ഒന്നും ചെയ്യണ്ട എന്നാണ്.
തുണി ഞാന്‍ ഭംഗിയായി പുതിയ ഷെല്ഫില്‍ തൂക്കി , പഴയതില്‍ ബാക്കിയുള്ളവ തൂക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ കേട്ടത് പുതിയതില്‍ നിന്ന പഴയതിലേക്ക് മാറ്റാന്‍ എന്നാവണം..

എല്ലാം പഴയപോലെ ആക്കി. ഇല്ല ആരോടും ദേഷ്യം ഇല്ല.
താഴെ എത്തി. പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. വീടൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി.എന്റെ മകള്‍ വരുമ്പോള്‍ അവളുടെ നിരാശകളൊക്കെ വീട്ടിലെ വൃത്തി കാണൂമ്പോള്‍ മാറിക്കിട്ടണം. (അല്ലാതെ ആരെയും കാട്ടാനില്ല)

എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ വന്നു. ഉറങ്ങി.. എണീറ്റു..
ദാ വന്ന് ദേ പോയി..!
അറ്റ് ലീസ്റ്റ് ഒരു ഹ്യൂമണ്‍ ബീയിംഗിന്റെ കമ്പനി കിട്ടിയല്ലൊ!
ജോലിക്കാരിയാണോ, കാശിനുവേണ്ടിയാണ് ജോലിചെയ്തതെന്നോ അലസയാണെന്നോ ഒന്നും ഓര്‍ക്കണ്ട. അവര്‍ക്ക് ബദ്ധപ്പാടുള്ളതുകൊണ്ടല്ലെ അവരെ ഈ വിധം തുണയായി കിട്ടുന്നത്. അവരോട് എപ്പോഴും സഹതപമേ പാടുള്ളൂ.. ഒരിക്കലും നീരസം പാടില്ല.
ശുഭം.
(പഴയ ഒഴുക്കൊന്നും കിട്ടുന്നില്ലകിട്ടുന്നില്ല)

യാത്രകള്‍ നല്‍കുന്ന ജീവിത പാഠങ്ങള്‍!


വല്ലാതെ ബോറഡിക്കുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോ രാവിലെ ഒരു ചുരീദാറും ഇട്ട്, പതിവില്ലാത്ത്റ്റ ഒരു ബസ്സ് യാത്ര ഉണ്ട്. അല്പം അകലെ.. ഇന്ത്യാക്കാരുടെ പറുദീസയായ കൊച്ചുഭാരതത്തിലേയ്ക്ക്. അവിടെ ഭാരതത്തിലെ സകലപൊരുള്‍കളും കാണാം, വേണമെങ്കില്‍ വാങ്ങാം.. ഒന്നും വാങ്ങിയില്ലെങ്കിലും ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മണം അടിക്കുമ്പോഴേ നാട്ടിലെത്തിയ നാട്ടിലെ ഏതോ പട്ടണത്തിലൂടെ നടക്കുകയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടാവും ചുറ്റും അധികവും ഇന്ത്യാക്കാരും ആണ്. ഇന്ത്യയിലെ സകല ഭാഷയും കേള്‍ക്കാം.. കൂട്ടത്തില്‍ മലയാളവും. എങ്കിലും പുറത്തെ ചൈനീസും മലയ് ഭാഷക്കാരുടെയും ഇടയില്‍ ബധിരയും മൂകയുമായി ജീവിക്കുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദം ആണ്..

അങ്ങിനെ യാത്ര തുടങ്ങിയതാണ്.. ബസ്സില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതെ തോന്നി..
സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ സമ്മറി തന്നെ ബസ്സിനുള്ളില്‍ അരങ്ങേറുന്നത് കാണാനാവും..

ഞാന്‍ കയറിയപ്പോല്‍ ബസ്സ് നിറയെ യാത്രക്കാരാണ്. ഓഹ് ഒരല്പം കഴിയുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഇറങ്ങാതിരിക്കില്ല. അപ്പോള്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഒരിടം കിട്ടും..
ഒരുപക്ഷെ ഇരിക്കാന്‍ ഇടം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ബസ്സ് മുന്നോട്ട് , തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്കാണല്ലൊ കുതിക്കുന്നത്..അങ്ങിനെ ഒരറ്റത്ത് പിടിച്ച് നിന്നു. (മുന്നില്‍ ഒരു വലിയ പെട്ടിയാണ്. ബസ്സിന്റെ യന്ത്രങ്ങളൊക്കെ അതിനകത്താവാം. )
പുറകില്‍ ചില സീറ്റുകള്‍ ഒഴിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. ആണുങ്ങള്‍ ആണ് സൈഡില്‍. ഒന്ന് ചെറുപ്പക്കാരന്‍, ഒരു മദ്ധ്യവയ്സ്ക്കന്‍.. രണ്ടായാലും അവരോടൊപ്പം സീറ്റ് പങ്കിടാന്‍ തോന്നിയില്ല. അതിലും ഭേദം ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുന്നതാണ്. തല്‍ക്കാലം ശരീരത്തിന് അസുഖം ഒന്നും ഇല്ലല്ലൊ!. നില്‍ക്കാം..

അപ്പോള്‍ ഒരു യുവതി എതിരിനുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. എല്ലാവര്‍ക്കും അഭിമുഖമായിരിക്കേണ്ടതാകയാല്‍ വേണ്ടെന്നു വച്ച സീറ്റില്‍ ആണ് ഇരിക്കുന്നത്.
ഫോണില്‍ കോണ്‍സന്റ്രേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കയാല്‍ ആരെയും അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടതില്ലാത്തതിനാല്‍ അല്പം കൂള്‍ ആയി ഇരിക്കയാണ്.

പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ നിന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുന്നില്‍ രണ്ട് പ്രായം ചെന്ന ആണുങ്ങള്‍ ഇരുന്നതില്‍ ഒരാള്‍ എണീറ്റ് പോയി. ഇനി ഒരാള്‍ ശേഷിക്കുന്നു. എതിരിനുള്ള സ്ത്രീ അവിടെ വന്നിരുന്നാല്‍ ഒരുപക്ഷെ, ബാക്കിയുള്ള അരമണിക്കൂര്‍ ഞാന്‍ നിന്നുതന്നെ യാത്രചെയ്യേണ്ടി വരും! അവരവരുടെ ആരോഗ്യവും നോക്കണ്ടേ!
ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ആ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. വയസ്സായ ആള്‍ക്ക് തെല്ലും അലോരസമുണ്ടാകാത്ത വിധത്തില്‍ ഭവ്യതയോടെയാണ് ഇരുന്നത്.
എതിരിനിരുന്ന യുവതിയുടെ മുഖം അല്പം ഒന്ന് വിളറിയോ! അവര്‍ കാലിന്മേല്‍ കാലുവച്ച് സ്വന്തം ഗൌരവും  നിലനിര്‍ത്തിയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഇരുപ്പ്. എനിക്ക് തെല്ല് ജാള്യത തോന്നി. താന്‍ ദുരാഗ്രഹിയായ ഒരു ഇന്ത്യാക്കാരിയായി അവള്‍ക്ക് തോന്നിയോ എന്നൊരു ശങ്ക. ! അല്‍

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തൊട്ടുമുന്നിലെ സിങ്കിള്‍ സീറ്റ് കാലിയായി. എനിക്കവിടെ വേണമെങ്കില്‍ സുഖമായി ചെന്നിരുന്ന് റിലാക്സായി യാത്രചെയ്യാം! വേണ്ട.. ആക്രാന്തം കാട്ടണ്ട. വേണമെങ്കില്‍ ആ യുവതി ഇരുന്നോട്ടെ. പക്ഷെ വളരെ പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു സീറ്റില്‍ ഇരുന്ന യുവതി ആ സ്ഥലത്ത് വന്നിരുന്നു.
അതോടെ എന്നോടുള്ള ഭാവം മാറി .. അവള്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചോ! ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും വിഡ്ഢികള്‍ ആയോ!


നമ്മള്‍ കൂടുതല്‍ ദുരാഗ്രഹം കാട്ടുമ്പോള്‍ അതില്‍ പെട്ട് എത്രയോ ആള്‍ക്കാരുടെ കൊച്ച് കൊച്ച് ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ആണ് ചവിട്ടി മെതിക്കപ്പെടുന്നതെന്നോ!

എന്റെ ഇടതുവശത്ത് വൃദ്ധര്‍ക്കും അബലര്‍ക്ക് വേണ്ടിയും ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന സീട്ടില്‍ ഒരു വൃദ്ധന്റെ അരികില്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരി കുറെ സാധനങ്ങളും ആയി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. വൃദ്ധന് ഇറങ്ങാനാറായപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അവിടെ തന്നെ ഒരല്പം ഇടം മാത്രം നല്‍കി ചരിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സ്ത്രീ ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് എണീറ്റ് നിന്നാല്‍ ആ പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ക്ക് ഒരുവിധം നന്നായി സീറ്റിനിടയിലൂടെ വെളിയില്‍ വരാന്‍ പറ്റിയേനെ. ഇപ്പോള്‍ വളരെ ആയാസപ്പെട്ട് അയാള്‍ ആ സ്ത്രീയെ തട്ടാതെ മുട്ടാതെ ഒരുവിധം വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി. ആ ചെറുപ്പക്കാരി കൂടുതല്‍ സ്വാതത്രയ്ത്തോടെ മുഴവന്‍ സീറ്റും കൈക്കലാക്കി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. അവളെ നോക്കാന്‍ അറപ്പ് തോന്നി. സംസ്കാരം ഇല്ലാത്തവള്‍. ദയയില്ലാത്തവള്‍ ..

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സീറ്റ് പൂര്‍ണ്ണമായും കാലിയായപ്പോള്‍ ആ യുവതി അവിടെ ചെന്നിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ഓഫീസ് വര്‍ക്കോ മറ്റോ പുനരാരംഭിച്ചു.

അതിനു മുന്നിലിരുന്ന അല്പം പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ മറ്റുള്ളവരെ ഒന്നും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാതെ സീറ്റില്‍ അമര്‍ന്ന് ഫോനും ഐപാഡും തമ്മില്‍ ബ്ലൂടൂത്ത് വഴി കണക്റ്റ് ചെയ്ത്, സിനിമയോ മറ്റോ കാണാനുള്ള തുടക്കം ആണ്.

അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ അടുത്തിരുന്ന  പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ എണീറ്റു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എണീറ്റ് നിന്ന് വഴിമാറിക്കൊടുത്ത്. എന്റെ ആ മര്യാദ കണ്ട് അയാള്‍ എനിക്ക് നനി പറഞ്ഞ് മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഞാനും! എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ മൌനാനുവാദം നല്‍കിയതിന്..വല്ലാത്ത ഒരു ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം തോന്നി. ഈ ഭൂമിയില്‍ നല്ല മനുഷ്യര്‍ അന്യം നിന്നിട്ടില്ലെന്ന സംതൃപ്തി.
(ഇതാണ് ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാവരും ഓര്‍ക്കേണ്ടത്.. പര്‍സപരം മതിക്കുക)

ഞാനും എന്റെ ഫോണ്‍ തുറന്ന്, ഇന്ന് വാങ്ങേണ്ടതും ചെയ്യേണ്ടതും ആയ കാര്യങ്ങള്‍ കുറിച്ചിട്ടു. പിന്നീട് എടുത്ത ഫോട്ടോകള്‍ നോക്കി. പണ്ട് എനിക്ക് നഷ്ടമായ മുടി എങ്ങിനെയായിരുന്നു, ഇനിയും വളര്‍ത്തണോ വേണ്ടയോ എന്ന് കണ്‍ഫം ചെയ്യാന്‍. വലിയ നഷ്ടം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അധികം ചുരുണ്ട മുടി ഇക്കാലത്ത് ഒരു കണ്ട്രി ലുക്ക് തന്നെയാണ് നല്‍കുന്നത്! സാരമില്ല. പോട്ടെ.


ഇതിനിടയില്‍ മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് ഒരു പഴയ നോവല്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എനിക്ക് ആ കുട്ടിയോട് വല്ലാത്ത ആത്മബന്ധം തോന്നി.അവളുടെ അരികില്‍ ഇരിക്കുന്നതില്‍ ഒരഭിമാനവും.  ഒരു മകളെപ്പോലെ. വായിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ള കുട്ടി.


ഇതിനിടെ ബസ്സ് ഒന്ന് കുലുങ്ങിയപ്പോള്‍ യാത്രക്കാരൊക്കെ ഒരുമിച്ച്ഭയപ്പാടോടെ വെളിയിലേക്ക് നോക്ക്കി. (എല്ലാവരും ഭൂമിയെ-ബസ്സിനെ- ഒരുപോലെ ആണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്..)

ഒരു സ്ത്രീ കുഞ്ഞിനേയും എടുത്ത് ടിക്കറ്റ് ടാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ മറന്ന് ഇരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ടക്ടര്‍ മാന്യമായി എണീറ്റ് ആ സ്ത്രീയെ വിളിച്ച് ടാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.. (നമ്മള്‍ ഈ ഭൂമിയിലൂടെ ജീവിതചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭൂമിക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രതിഫലം അര്‍പ്പിക്കണം. -യജ്ഞം-)


പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് യാത്ര ചെയ്താല്‍ ജീവിതയാത്ര പ്രയോജനമുള്ളതാക്കാം

ഇടയ്ക്കിടെ സ്വയം വിലയിരുത്തുക/വിശകലനം ചെയ്യുക.

3/11/17







Wednesday, October 25, 2017

മുടിപുരാണവും ഒരല്പം മാപ്പൊടി (അവലോസ് പൊടി) യും

എന്റെ മുടി ഇനിയെങ്കിലും ഒറിജിനല്‍ ആക്കി നീട്ടിവളര്‍ത്തി നടക്കണം എന്നൊക്കെ പ്ലാനിട്ടു. ഒരുവിധം വളര്‍ന്നു.. അപ്പോഴാണ് മകള്‍ക്ക് മുടിവെട്ടാന്‍ കൂട്ടിനുപോയത്. പതിവുപോലെ അപ്പോള്‍ എനിക്കും മുടിവെട്ടാന്‍ മൂഡ് വന്നു.
ചെറുതായി ഒന്ന് ഷേപ്പ് വരുത്തിത്തരാമോ? നീളം ഒട്ടും കുറയ്ക്കരുതെ..ഇത്രയുമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.. പിന്നീട് കാണുന്നത് മുക്കാലും വെട്ടി നാശമാക്കിയ എന്റെ മുടിയാണ്. നീളം അതുപോലുണ്ട്. പക്ഷെ മുടി മുഴുവനും ഇടയ്ക്ക്ന്ന് വെട്ടിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഷേപ്പ് വരുത്തിയതാണ് പോലും!
കുരങ്ങിന്റെ കയ്യിലെ പിച്ചിപ്പൂമാല എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്നാലും എന്റെ മുടിയുടെ ഒരു ഗതി.. ഒരു 8 വര്‍ഷം മുന്‍പ് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ശനിദശ!
മുടിയില്ലാത്ത തലയുമായി ഞാന്‍ രണ്ടുമാസം നടന്നു.. ഈയ്യിടെയായി അവര്‍ ഇടയ്ക്ക് വെട്ടിയ മുടി മൂടോടെ കൂട്ടം കൂട്ടമായി അവിടെയും ഇവിടേയും ഒക്കെ പൊങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
ഇനിയും എത്രകാലം പിടിക്കും അവര്‍ ബാക്കിയുള്ളവരോടൊപ്പം എത്താന്‍
എന്നാലും ആ സാമദ്രോഹി മുടിവെട്ടുകാരി. അവരെ നിയമം ഒന്നുമില്ലാത്ത നാട്ടിലെങ്ങാനും വച്ച് വാക്കിന് കിട്ടിയാല്‍ പരിഷയെ പിടിച്ച് ചെകിട്ടത്ത് രണ്ട് അടിയും കൊടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി മുടി പറ്റെ വെട്ടി ചുണ്ണാമ്പും തേച്ച് വിടാനുള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ട് എന്റെ തല കാണൂമ്പോള്‍! എന്തു സ മൃദ്ധമായി വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്ന മുടിയാണ്.. ഇപ്പോള്‍ പുഴു മുക്കാലും തിന്ന് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന ചെടിപോലെ! ഏതോ അസുഖബാധിതയുടെ തലപോലെ..

ഹും! എങ്ങിനെയും മാറ്റം വരുത്തണം..
അങ്ങിനെ ഒടുവില്‍ വീണ്ടും ഒരു ചൈനീസ് കടയില്‍ തന്നെ ചെന്ന് കയറി.. എനിക്ക് എന്റെ മുടി ഡൈയും ചെയ്യണം പിന്നെ ഈ വലര്‍ന്നു വരുന്ന മുടിയെ ഒന്ന് ഒതുക്കി തരികയും വേണം..

ചെയ്തുതന്നു. മര്യാദയ്ക്ക്.. പക്ഷെ അവരും അവസാനം എന്റെ മുടിയുടെ നീളം കുറച്ചുകളഞ്ഞു.. വാലുപോലെ കിടക്കുന്നതിലും ഭേദം ഇതാണ് എന്ന അഭിപ്രായവും
പോയത് പോട്ടെ.. ഏതിനും ആകപ്പാടെ ഒരു വൃത്തി ഒക്കെ ഉണ്ട്. പക്ഷെ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളെ പോലെ. പാര്‍വതിയെ ഒരിക്കല്‍ ഈ ഹെയര്‍ സ്റ്റയിലില്‍ കണ്ടപോലെ. ചുരീദാറും ഈ ഹെയര്‍ സ്റ്റയിലും കൂടി എന്തോ ഒരപാകത..
കണ്ട്രി ലുക്കും മോഡേണും തന്നില്‍ ഏച്ചുകെട്ടി മുഴച്ചിരിക്കുന്ന മട്ട്.

രാവിലെ ഡിപ്രഷനുമായി വീണ്ടും എപ്പോഴോ ആ കടയുടെ മുന്നില്‍ എത്തിപ്പെട്ടു.
ഉള്ളെ കയറി. കയ്യില്‍ കാശും സമയവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കിട്ടുന്ന ചില കൂട്ടുകെട്ടുകളും സഹായങ്ങളും..
അവര്‍ ഓടി വന്നു. ഉം! എന്നാ പറ്റി?! (സിംഗ്ലീഷില്‍ ആണേ സംസാരം ഒക്കെ - എനിക്കിപ്പോ ഒരുഭാഷയും നന്നായറിയില്ല. )
വശനാശം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മലയാളി..
എനിക്ക് ഈ മുടി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി തരാമോ എനിക്ക് ചുരുണ്ട മുടിയേ വേണ്ട..
എല്ലാം ഒന്ന് നിവര്‍ത്തി തരാമോ
അങ്ങിനെ ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി എന്ന് വാക്കു പറഞ്ഞപ്പോള്‍
അവര്‍ മനോഹരമായി സോഫ്റ്റ് സ്റ്റ്രൈറ്റനിംഗ് ചെയ്തു തന്നു. എല്ലാം കൂടി രണ്ട് പവന്‍ വാങ്ങാനുള്ള കാശ് പോയി
എങ്ങിലെന്ത് ഒരു സുന്ദരമായ തല കിട്ടിയല്ല്!
ഞാന്‍ മൂളിപ്പാട്ടും ഒക്കെയായി വീട്ടിലെത്തി
മൂത്തയാളോട് എന്റെ മുടി കൊള്ളാമോ
ഓഹ്! നന്നായിരിക്കുന്നു
ഇളയ ആള്‍.. അയ്യേ അമ്മ ഹെയര്‍ സ്റ്റയില്‍ മാറ്റിയോ!
ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടില്‍..
ഇനിയിപ്പോള്‍ നാളത്തെ വിഷമം..
അയ്യോ എനിക്ക് ഇളയ ആളുടെ അമ്മ എന്ന പരിവേഷം നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ എന്നാവും
എന്നും വേണ്ടേ വിഷാദിക്കാന്‍ ഓരോന്ന്


ഇന്ന് അടുക്കളയില്‍ ടിന്നുകള്‍ ഒഴിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളി കടയില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ അവലോസ് പൊടി അപ്പടിയേ എടുത്ത് വേസ്റ്റ് ബോക്സില്‍ തട്ടി. ഒറിജിനല്‍ മാപ്പൊടി തിന്നിട്ടുള്ളവരൊന്നും ഇത് വാങ്ങി കഴിക്കില്ല.
അമ്മ നന്നായി ചമ്മന്തിപ്പൊടിയും മാപ്പൊടിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കും.
അത് കണ്ട് വീട്ടില്‍ കൂടെ നിന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും എല്ലാം പഠിച്ചു
അവളോട് പറഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടാക്കി തരും
അവള്‍ എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുമ്പോലെ എല്ലാം പാചകം ചെയ്ത് മക്കള്‍ക്കും ഭര്‍ത്താവിനും ഒക്കെ വിളമ്പുന്നുണ്ടാവും
അമ്മ വലിയ പഠിപ്പുകാരി എന്ന മട്ടില്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയ ഞാന്‍ പഠിപ്പുകാരിയുമായില്ല
നല്ല പാചകക്കാരിയും ആയില്ല.
ത്രിശ്ശങ്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ എന്നപോലെ..
അതെ ഈ ലോകത്തില്‍ നന്മ തിന്മകള്‍ ഒക്കെയും ഒരേ അളവില്‍ പലരിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്ത് ചെയ്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.. ഏത്..
നാളെ ബാക്കി വിശദീകരിക്കാം..

അല്പം ധൃതിയില്‍ എഴുതിയതാണേ.. (ആരെങ്കിലും വായിക്കാറുണ്ടെങ്കില്‍..)
ക്ഷമിക്കുക. തെറ്റുകള്‍ നാളെ തിരുത്താം..

Saturday, October 21, 2017

ആനന്ദം

രാവിലെ ഉണരുമ്പോള്‍ നമ്മില്‍ ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തി കാണും. മനസ്സ് നിശ്ചലമായ അവസ്ഥ. അതാണ് നമ്മുടെ ശരിക്കുള്ള സ്വഭാവം. പക്ഷെ, നാം ആ നിശ്ചലാവസ്ഥ/ശാന്തത അനുഭവപ്പെടുമ്പോള്‍ ഭയപ്പെടുന്നു. അയ്യോ! ഇതല്ലല്ലൊ, ഇങ്ങിനെയല്ലല്ലൊ ഞാന്‍ ആവേണ്ടത്! എന്റെ മനസ്സ് കൂടുതല്‍ സന്തോഷിക്കണം, കൂത്താടണം, വെട്ടിപ്പിടിക്കണം.. അപ്പോള്‍ നമുക്ക് ഓര്‍മ്മവരും നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന് വിഘാതമായ സംഭവങ്ങളേയും ആള്‍ക്കാരെയും ഒക്കെ. അപ്പോള്‍ അവരോട് വെറുപ്പ് നുരഞ്ഞ് പൊങ്ങും.
സന്തോഷത്തിനോടുള്ള ആര്‍ത്തിയും ഒപ്പം വെറുപ്പ്, വൈരാഗ്യം..

പിന്നീട് മനസ്സിനെ എങ്ങിനെയൊക്കെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവും, എന്തൊക്കെ ചെയ്താലാണ് മനസ്സിനെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവുക ; ശരീരത്തിനു കൂടുതല്‍ സുഖം തോന്നുക.അതിരാവിലെ തന്നെ നമ്മുടെ ശരീരവും മനസ്സും സ്വാഭാവികമായ ആനന്ദത്തില്‍ ആയിരുന്നു എന്നതുതന്നെ നാം മറക്കുന്നു.. നമുക്ക് വേണ്ടത് അതിലപ്പുറം ഉള്ള ഒരുന്മത്തതയാണ്. അതൊക്കെ നേടാനും ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്ന് വീണ്ടും ഭൂമീദേവിയുടെ മാറില്‍ വീണുറങ്ങുന്നവരുമാണ് മനുഷ്യര്‍. ഭൂമീദേവിയമ്മ നമ്മുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഒക്കെ മറന്ന്, നമ്മെ പുല്‍കി,ഉറക്കം തന്നനുഗ്രഹിച്ച്, സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി, പിറ്റേ ദിവസത്തേയ്ക്ക് നമ്മെ ശാന്തരാക്കി ഉണര്‍ത്തുന്നു. പിന്നീടുള്ള തീരുമാനങ്ങള്‍ ഒക്കെ നമ്മുടേത് മാത്രമാണ്. അത് ഏതുവിധം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവോ അതനുസരിച്ചാവും നമ്മുടെ അന്നന്നത്തെ അനുഭവങ്ങളും.