Wednesday, September 13, 2017

യാത്രക്കാരി

രാവിലെ മൂന്നരയ്ക്ക് ഉണര്‍ന്നു പിന്നീട് മക്കള്‍ ഒക്കെ പോയ ശേഷം 7 അരയ്ക്കാണ്. വീടൊക്കെ അല്പം ഒന്നൊതുക്കി വിശ്രമിക്കാൻ പറ്റിയത്. പോയി കിടന്നു . 10.30 വരെ!! മൂന്നുനാലുദിവസത്തെ ഉറക്കം പെന്‍ഡിംഗില്‍ ആയിരുന്നു. അതൊക്കെ തീര്‍ന്നുകിട്ടി! പക്ഷെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ ആരും ഇല്ല! മൂകം! മക്കളുള്ളപ്പോള്‍ ജോലി ഉണ്ടെങ്കിലും തനിച്ചല്ല എന്ന തോന്നലുണ്ട്. തനിക്ക് സ്നേഹിക്കാന്‍ ആളും ഉണ്ട്.

ഏകാന്തതയിൽ കൂടുതൽ ആണ്ടുപോകും മുൻപ്  തനിക്ക് ഇന്ന് ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ടുന്ന അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വരുന്ന വലിയ തിരുവാതിരക്കളിക്ക് ബ്ലൌസ് തുന്നിക്കണം. ആരും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അത് ഒരു സത്യമാണ്. താന്‍ അതില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നും ഉണ്ട്. പോയേ പറ്റൂ.. അങ്ങിനെയാണ് ടാക്സി എടുത്ത് അങ്ങകലെയുള്ള ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍ പോയത്.

ബ്ലൌസിന് അളവൊക്കെ കൊടുത്ത് താഴെ ഇറങ്ങി പൂജയ്ക്ക് അല്പം പൂക്കളും വാങ്ങി. മൂന്നുനാലു വര്‍ഷമായി നാട്ടിലൊക്കെ പോയിട്ട് അതുകൊണ്ട് നൈറ്റികളൊക്കെ പഴയതായി. ഇവിടെ അടുത്ത കടയില്‍ കയറി രണ്ടുമൂന്ന് നൈറ്റിയും ചുരീദാറും വാങ്ങി.
അപ്പോള്‍ മകള്‍ സ്ക്കൂളില്‍ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു
'അമ്മേ അമ്മ എവിടെയാ?
'ലിറ്റില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ മോളേ .. ബ്ലൌസ് തയ്പ്പിക്കാന്‍ വന്നു'
'അയ്യോ! എനിക്ക് ചായ വേണമായിരുന്നു.'
'അതിന് നീ പതിവായി എത്തുന്ന സമയം ആയില്ലല്ലൊ, അതിനുമുന്‍പ് തിരിച്ചെത്തുന്ന തരത്തിലാണ് ഇറങ്ങിയത്.'
'ശ്യോ! ഇനിയിപ്പൊ. നെവര്‍മൈന്റ്. ' അവള്‍ പിണങ്ങി ഫോണ്‍ താഴെവച്ചു..


വീട്ടിൽ പെട്ടെന്നെത്താം അവൾ എത്തുമ്പോൾ.. ടാക്സി തന്നെ ശരണം. അവൾ ടാക്സി സ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടന്നു. സാധാരണ ആള്‍ക്കാര്‍ ടാക്സി വരുന്നതിനായി ക്യൂ പാലിക്കും. ഇപ്പോള്‍ അതിനു വിപരീതമയി ആള്‍ക്കാര്‍ വരുന്നതിനായി അഞ്ചാറ് ടാക്സികള്‍ ക്യൂപാലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തേതില്‍ ഒരു നോര്‍ത്തിന്ത്യന്‍ സ്ത്രീ കുറേ വെജിറ്റബിള്‍സും മറ്റുമായി കയറി പറ്റുന്ന തിരക്കില്‍ ആണ്. അവൾ അടുത്തതിനടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.
അല്പം പ്രായം ചെന്ന ആളാണ് ഡ്രൈവര്‍. 
ഹലോ! ഗുഡ് ആഫ്റ്റ്റര്‍നൂന്‍! ഡ്രവർ
അവൾ ടാക്സിയിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ പതിവില്ലാത്ത ആ കുശലാന്വേക്ഷണം ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു.. ..
അതിനാല്‍ 'മെ ഐ ഗോ ടു ചോങ്ങ് പാങ്ങ്?! എന്ന് അങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു.
അയാൾ: ങേ! (നല്ല പ്രയം ചെന്ന ഒരാളാണ്)
അവൾ: ചോങ്ങ് പാങ്ങ് .. യീഷൂണ്‍.. യീഷൂണ്‍..
അയാൾ: ഓഹ്! ഒകെ ഒകെ..

അവൾ ടാക്സിയില്‍ സാധനങ്ങളുമൊക്കെയായി അമര്‍ന്നിരുന്നു. ഇനി ചോങ്ങ് പാങ്ങില്‍ നിന്ന് ചിക്കണ്‍ റൈസും പാഡും വാങ്ങണം.. അല്ലെങ്കില്‍ നേരെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് ഇറങ്ങാമായിരുന്നു. 
സാരമില്ല.. കഷ്ടപ്പെട്ടാണെങ്കിലും ജീവിക്കാമല്ല്!!
(ഈ സമയം ഒക്കെ അവൾക്ക് ഒരുവിധം നന്നായി അറിയാവുന്ന, അവൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ ആത്മാവ് അങ്ങ് മുകളില്‍ നില്‍ക്കയാണ്. ശരീരം ഇനിയും ഭൂമിയിലും!)

അവൾ ടാക്സില്‍ ഇരുന്നു. അപ്പോള്‍ വെളിയിലൂടെ ഒരു സായിപ്പും മദാമ്മയും നടന്നുപോയി. ഡീസന്റ് ആയ നോട്ടം പരസ്പരം കൈമാറി. ഇന്ത്യാക്കാര്‍ എല്ലാമൊന്നും തറകള്‍ അല്ലെന്ന് അവളും സായിപ്പന്മാര്‍ എല്ലാം അലവലാതികള്‍ അല്ല എന്ന് അവരും  ഒരു  കോമ്പ്രമൈസ് ലുക്ക്/ കടാക്ഷം ഒക്കെ കൊടുത്ത്  നീങ്ങി.. ടാക്സിയിലെ  അമ്മാവൻ സംസാരം തുടങ്ങാനുള്ള ലക്ഷണം ആണ്.
സൊ യൂ ആര്‍ ടീച്ചിംഗ്! - ടാക്സി അമ്മാവന്‍
അവൾ: ഇല്ല മൈ ചില്‍ഡ്രന്‍ ആര്‍ ഇന്‍ സ്ക്കൂള്‍ (അതിനു ഞാൻ എപ്പോ പറഞ്ഞു ഞാൻ ടീച്ചണെന്ന്!)
ഓഹ് അപ്പോ നീ ടീച്ചര്‍ അല്ലെ? ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ് ആണോ?! (ഇയാൾക്ക് ടീച്ചേർസിനോടും ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സിനോടും ഒക്കെ എന്താണിത്ര ഒരു പ്രതിപത്തി!)
അവൾ:! ഇല്ല. ഞാന്‍ ഒന്നും അല്ല..എന്റെ മക്കളും സ്ക്കൂള്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു.. ജോലിയായി..
അയാള്‍:കിന്റര്‍ഗാര്‍ട്ടന്‍?
അവൾ: നോ!! 
അയാൾ: നീ വളരെ യംഗും സുന്ദരിയും ആയിരിക്കുന്നു.(ഇന്ന് പതിവില്ലാതെ അല്പം വൃത്തിയു വെടിപ്പുമായാണ് യാത്ര തുടങ്ങിയത് അതാവും)
വളരെ കുലീനമായി ആണ് അയാള്‍ അത് പറഞ്ഞത്..ഒരു അച്ഛനെപ്പോലെ ഒക്കെ..
അയാൾ: ഹൌ ഓള്‍ഡ് ആര്‍ യൂ?
അവൾ: എറൌണ്ട്.. -- 
'നീ എന്തു വാങ്ങാന്‍ പോയി?'
 'ഡ്രസ്സ് തയ്ക്കാന്‍ കൊടുത്തു. പൂജയ്ക്കുള്ള പൂക്കള്‍ വാങ്ങി..
'ഓഹ്! നീ ശരിക്കും നല്ല ഒരു ലേഡിയാണ്..
'നീ ലഞ്ച് കഴിച്ചുവോ?
'ഇല്ല
'ങേ! മണി മൂന്നായി.. ഇനിയും?!
ഓഹ്! ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്നത് വളരെ ലേറ്റ് ആയാണ്. രാത്രി എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കഴിക്കയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് പകലില്‍ അത്ര വിശപ്പില്ല. ചായ ബിസ്ക്കറ്റ് ഒക്കെ കഴിച്ച് നടക്കും 
'നീ എത്ര പ്രാവശ്യം കഴിക്കും?  മൂന്ന്?
'ഇല്ല നാലഞ്ച് പ്രാവശ്യം -അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.
'കുറേശ്ശേ  കുറേശ്ശേ   അല്ലെ ?
'അതെ. പക്ഷെ രാത്രിയൊക്കെ ആവുമ്പോള്‍ നന്നായി കഴിക്കും..
അയാള്‍ ചിരിക്കുന്നു.
'നീ ഈ നാട്ടുകാരി ആണോ?
'അതെ..ഇപ്പോള്‍. പക്ഷെ ഇന്ത്യന്‍ ആയിരുന്നു.
'ഇന്ത്യയുടെ ഏതു ഭാഗത്ത്? സതേണ്‍ പാര്‍ട്ട്?
നിയര്‍ തമിഴ്നാട്.
തമിഴ്നാട് ഹിന്തുക്കള്‍ അല്ലെ?
അവൾ: 'തമിഴ്  ഒരു ലാങ്വേജ് ആണ്. മതം അല്ല. തമിൾ നാട്ടിൽ ഹിന്ദുക്കളും മിസ്ലീംകളും ക്രിസ്ത്യന്‍സും ഒക്കെ ഊണ്ട്. ഇന്ത്യയില്‍ എല്ലായിടത്തും പല മതസ്തര്‍ ഉണ്ട്.'
'എങ്കിലും കൂടുതലും ഹിന്ദുക്കള്‍ ആണല്ലെ? ബുദ്ധിസ്റ്റുകളും ഉണ്ട് അല്ലെ? (അയാൾ 
'അതെ!
അവൾ: 'നിങ്ങള്‍? ചൈനയില്‍ നിന്ന് വന്നതാണോ? അതൊ നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ ആണൊ അവിടെ നിന്ന് വന്നത്?‘
അയാള്‍; ഇല്ല ഞാന്‍ ഇവിടെയാണ് ജനിച്ചത്. എന്റെ മാതാപിതാക്കളും ഇവിടെ ജനിച്ചവരാണ്. എന്റെ ഗ്രന്റ് പേരന്റ്സ് ആര്‍ ഫ്രം ചൈന.
അവൾ , ' ഓഹോ! (തന്നെപ്പോലെ ഇവിടെയുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു വരുത്തര്‍ പാരമ്പര്യമാണുള്ളതെന്ന് അവരെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താന്‍ അവൾക്ക് വലിയ ത്രില്‍ ആണ്. അതില്‍ വിജയിച്ച സംതൃപ്തിയോടെ അവളിരുന്നു)

സാധാരണ ടാക്സിയിൽ കയറിയാൽ ചിന്തയിൽ മുഴുകുകയോ വെളിയിൽ ഉറ്റുനോക്കിയിരിക്കയോ ചെയ്യുന്ന അവൾക്ക് പതിവില്ലാതെ അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ  താല്പര്യം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി,

‘കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വര്‍ഷം മുന്‍പ് വരെ ഞാന്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും ഇന്ത്യയില്‍ എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ കാണാന്‍ പോകുമായിരുന്നു. പകുതി ഇന്ത്യനും പകുതി സിംഗപ്പൂറിയനും ആയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ ഇല്ല.അതുകൊണ്ട് ഇവിടെതന്നെയായി ജീവിതം . മക്കളും ഈ രാജ്യവുമേ ഇനി എനിക്കുള്ളൂ..'
അയാൾ: 'നിന്റെ മക്കള്‍ ഒക്കെ ഗ്രാജ്വേറ്റ്സ് ആണോ?! (ഇവിടെ ഗ്രാജ്വേറ്റ്സ് ആണ് ഏറ്റവും വലിയ പഠിത്തം!)
അവൾ: അതെ
അയാൾ:ഞാന്‍ കരുതി നീയും ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് സ്ക്കൂളിലെ ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സ് ആയോ മറ്റോ! (ഹും! വീണ്ടും ടീച്ചർ)
അവൾ: 'ഞാന്‍ നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷെ അതൊക്കെ ആയേനെ.. ഇവിടെ ആരും സഹായത്തിനില്ല. അതുകൊണ്ട് ഹൌസ്‌വൈഫ് ആയി..'
'സാരമില്ല. നല്ല ഹൌസ് വൈഫ് അല്ലെ! നിനക്ക് വണ്ടി ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനറിയാമോ?'
അവൾ: 'അറിയാം. ലൈസന്‍സുണ്ട്. പക്ഷെ എനിക്കായി പ്രത്യേകം വണ്ടിയില്ല. വീട്ടില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ട്.. ആരും എന്നെ സഹായിക്കുന്നില്ല.
നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരെയെങ്കിലും അറിയാമോ എന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് ഒന്നു പുതുക്കി തരാൻ?'
'ഇല്ല.. അറിയില്ല..' അയാL എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ പതിയെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. 
അവൾ: 'ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷവും ഇവിടത്തെ ഡ്രവിംഗ് സ്ക്കൂളില്‍ പോയി ഡ്രൈവിംഗ് പുതുക്കി. പക്ഷെ കമ്പ്ലീറ്റ് ആക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.  എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ ഡ്രൈവിംഗ് അറിയാം.  അതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഒരുപാട് നല്ലകാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നു. എനിക്ക് ധാരാളം സമയം വേണം ഓരോന്ന് ചെയ്യുവാൻ’
അയാൾ അവളുടെ വാചകം മുഴുമിപ്പിക്കും പോലെ,  'അതെ! പക്ഷെ പാര്‍ക്കിംഗും ഒരു പ്രോബ്ലം ആണ്.'
'നിന്റെ മക്കള്‍ ഒക്കെ വീട്ടില്‍ എത്തിക്കാണുമോ ഇപ്പോള്‍? 'എത്ര പേരുണ്ട്?. 4, 5 ?
അവൾ: രണ്ട്!
അയാൾ: ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും ആണോ?
അവൾ: അല്ല ,  രണ്ടും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണ്.
അയാൾ: 'നിനക്ക് ആണ്‍കുട്ടിക്കായി ഒന്നുകൂടി പ്രസവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?!
അടുത്തത് തീര്‍ച്ചയായും ഒരാണ്‍കുട്ടി ആയിരുന്നിരിക്കാം എന്ന ധ്വനിയോടെ. 

(ഇങ്ങിനെയും പെണ്മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കുന്ന ആണുങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലൊ ദൈവമേ ഈ ഭൂമിയില്‍!)
ഞാന്‍: എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.. (നൂറു പ്രസവിക്കാന്‍ പോലും )

അയാള്‍: 'സാധാരണ ആണ്മക്കള്‍ക്കാണ് അമ്മയോട് കൂടുതല്‍ സ്നേഹം എന്നു പറയും. സാരമില്ല, നിന്റെ പെണ്മക്കള്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കും ..'
ഞാൻ: 'സ്നേഹിക്കും.. പക്ഷെ അവര്‍ക്കും വേണം മറ്റൊരു തുണ..'
അയാൾ : അതെ!
ഞങ്ങള്‍ എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്തി..വണ്ടി തിരക്കുള്ള വരിയോരത്ത് നിര്‍ത്തുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു
'വിഷമിക്കണ്ട, നിന്റെ പെണ്മക്കള്‍ നിനക്ക് സ്നേഹം തരും " take care.. bye..
അവൾ: 'നിങ്ങളെ ദൈവം കാത്തുകൊള്ളുട്ടെ! ബൈ..


കൂടും തേടി...


'ആത്മേ, അറിഞ്ഞോ?! നമ്മുടെ മീന ആത്മഹത്യചെയ്തെന്ന്!
അവൾ: എന്ന്? എപ്പോ?!
ഇന്ന്.. 12 മണിക്ക്..
ഇവിടെയോ നാട്ടിലോ?!
ഒന്നും അറിയില്ല! ആത്മയ്ക്ക് അറിയാമോ എന്നറിയാനാണ് വിളിച്ചത്. 
ദൈവമേ!! ഒരു വലിയ ഷോക്ക് ആയി! ഇല്ല, ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല!!


രണ്ടുമാസം മുന്‍പ് മീനയെ കണ്ടിരുന്നു. പൊതുവേ നല്ല സുന്ദരിയും സ്മാര്‍ട്ടും ആയിട്ടുള്ള അവരെ തനിക്ക് വലരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഫോണില്‍ വിളിച്ച കൂട്ടുകാരിയുടെ ഒരു രൂപസാദൃശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ റെസ്റ്റാറന്റിലെ കേരള കറികള്‍ കഴിക്കാനായി മാത്രം താൻ അവിടെ പോയിരുന്നു. അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിനും അത് നന്നായി അറിയാം. അതിനാല്‍ അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം എന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ അവിടെയാണ് കൊണ്ടു പോയിരുന്നത്… മൂന്നു നാലു ബ്രാഞ്ചുകള്‍ ആയി. അതല്ലാതെ 1000, 2000 പേര്‍ക്കൊക്ക് സദ്യകള്‍ വരെ കേറ്റരിംഗ് ചെയ്തിരുന്നു.
ഇതൊന്നുമല്ല തന്നെ  കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നത്. മീനയുടെ വസ്ത്ര ധാരണം ആയിരുന്നു. ശരിക്കും പണ്ടത്തെ കേരള നാരി. മദ്ധ്യതിരുവിതാം കൂറിലുള്ള ഏതോ ആഢ്യത്വമുള്ള നായര്‍ തറവാടിലെ കുലീനയായ യുവതി.   പൊന്നിന്റെ നിറമാര്‍ന്ന; പൊന്നും പട്ടും കൊണ്ടലങ്കരിച്ച ശരീരം!
തലയില്‍ മുല്ലപ്പൂചൂടിയ പ്രസന്നവതിയായ ഒരു സുന്ദരിയായിട്ടല്ലാതെ മീനയെ  എങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല എന്നതാണ്. ഹോട്ടലില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ജോലിക്കാര്‍ കുറവാണെങ്കില്‍ മിനിയും ഒപ്പം ചെന്ന് പാചകത്തിന് സഹായിച്ചിട്ട് വിയര്‍പ്പുതുടച്ച് വെളിയില്‍ വരുമ്പോഴും ആ തൂമഞ്ഞിന്റെ പുതുമയും പ്രസന്നതയും പ്രസരിച്ചിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം ചെല്ലുമ്പോള്‍ പതിവില്ലാതെ മീന വല്ലാതെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തോടും മേക്കപ്പൊന്നുമില്ലാതെ
അലസമായി ക്ഷീണത്തോടെ നില്‍ക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഒരു കസേരയില്‍ ഇരുന്ന് പതിവില്ലാതെ സംസാരവും തുടങ്ങി.
നാട്ടിയായിരുന്നത്രെ! അമ്മയെ കൊണ്ടുവന്നു ഇവിടെ നോക്കാം എന്നു കരുതി
നാട്ടില്‍ ആരോഗ്യം നശിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആള്‍ക്കാര്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല. അതുകൊണ്ട്..
പക്ഷെ ഇവിടെയും ആരെയും കിട്ടില്ല നോക്കാന്‍.  അമ്മയും മകളും തളര്‍ന്നുകാണും.
ഇനിയിപ്പോ തിരിച്ചു നാട്ടില്‍ ആക്കിയാല്‍ അമ്മയ്ക്ക് അതിലും വലിയ വിഷമം ആവും! ആള്‍ക്കാര്‍ രണ്ടുപേരേയും കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും!!
അവൾ  പറഞ്ഞു: സാരമില്ല മീന! ഞാന്‍ ഈ സ്റ്റേജൊക്കെ ഈ അടുത്തയിടെ കടന്നുപോയതേ ഉള്ളൂ.. എല്ലാവരുടെ ജീവിതത്തിലും ഇങ്ങിനെ മാതാപിതാക്കളെ പിരിയേണ്ടുന്ന സന്ദര്‍ഭം ഉണ്ടാവും. 

അപ്പോള്‍ മീന: ആത്മയെ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. യാതൊരു തലക്കനവും ഇല്ലാതെ ഇത്രയും സൌമ്യതയും വിനയവും ഒക്കെയുള്ള ആരെയും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.
അവൾ ഒരു നിമിഷം വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഇരുന്നു!!
പിന്നീട് നോര്‍മ്മല്‍ ആയി.. ചിരിച്ചു. (അത്  ജീവിതം തന്നെ 
ആലയില്‍ വച്ച് ചുട്ട് പഴുപ്പിച്ച് അടിച്ചു മിനുക്കി എടുത്തതാണ് ഈ പാകത വന്ന  ബുദ്ധനെപ്പോലെയുള്ള ഈ സൌമ്യത എന്നു പറയണം എന്നു തോന്നി, പിന്നെ അടക്കി)

മീനയെ പിരിയുന്നതിനിടയില്‍ പറയാതിരിക്കാനായില്ല്. 'യു ആര്‍ സൊ സ്മാര്‍ട്ട്. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു..' അവര്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ തികച്ചും ആ നല്ല വാക്കുകള്‍ ആവശ്യമായി തോന്നിയതുകൊണ്ടും കൂടി ആയിരുന്നു അത്രയും പറഞ്ഞത്.
ബിന്ധു ചിരിച്ചു! നന്ദി സൂചകമായി!! 

ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.. ഇല്ല ഈ വാക്കുകള്‍ക്കൊന്നും എന്നെ പുനര്‍ജ്ജീവിപ്പിക്കാന്‍ ആവില്ലല്ലൊ എന്ന നിരാശകലര്‍ന്ന ഒരു തളര്‍ച്ചയായിരുന്നില്ലേ ആ ചിരിയില്‍!


എന്തായിരിക്കാം മീനയെ ഇത്രയേറെ തളര്‍ത്തിയത്? ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാം നേടിയിട്ടും!
ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം ബിസിനസ്സില്‍ സഹായിച്ച് ഉയരങ്ങള്‍ കീഴടക്കി. മൂന്നോ നാലോ ബ്രാഞ്ച് ആയി, മക്കള്‍ നല്ല നിലയി വിദ്യാഭ്യാസം നേടി..എന്നിട്ടും!!



എന്തായിരിക്കും ബിന്ധുവിനെ ഈ ലോകത്തില്‍ നിന്നും നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ച് വിടപറയിച്ചത്!!
ആരുടെയെങ്കിലും വീണ്‍ വാക്കോ? വിശ്വാസ വ്ഞ്ചനയോ?

എന്തായാലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവരൊക്കെ വളരെ ധൈര്യശാലികള്‍ ആണ്. അത് ഒരു വീരചരമം ആയി തോന്നി അവൾക്കപ്പോൾ  എല്ലാവരും അത്യാഗ്രഹത്തോടെ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കുന്ന ഈ ജീവനെ എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ ആത്മാവിന് ഞാന്‍ ആത്മശാന്തി നേരുന്നു!!

ഈ ജന്മത്തില്‍ താന്‍ ചെയ്യേണ്ടുന്ന കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ടാവാം ആ ആത്മാവ് ഈ ഉടല്‍ ഉപേക്ഷിച്ച് അടുത്ത് ഉടല്‍ തേടിപ്പോയത് എന്ന് സമാധാനിക്കാം…


--
കൂട്ടുകാരി ഫോണ്‍ വച്ചശേഷം ഞാന്‍ പതിയെ പറഞ്ഞു
എന്തിനേ മീനേ നീ ഇത് ചെയ്തത്?!
നോക്കൂ നിന്റെ നാലിലൊന്ന് തന്റേടം പോലുമില്ലാത്ത njaan ഇതാ ഇപ്പോഴും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു
നിനക്ക് ആരും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നെയോ മറ്റു കൂട്ടുകാരെയോ  വിളിക്കാമായിരുന്നു.. (അതും സമൂഹം ചോദ്യം ചെയ്തേനെ അല്ലെ,)
നമ്മളെ വേണ്ടാത്തവരെ നമ്മളും വേണ്ടെന്ന് വയ്ക്കുക, അത്ര തന്നെ. അതിന് ഈ കടും കൈ ചെയ്യണമായിരുന്നോ!
എന്നെപ്പോലെ സര്‍വ്വം ത്വജിക്കുക. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടുന്നതൊക്കെ അവര്‍ എടുത്തുകൊള്ളട്ടെ.
അപ്പോള്‍ ബാക്കിയുള്ളതുകൊണ്ട് നമുക്ക് സമാധാനമായി ജീവിക്കാം..

പക്ഷെ , എന്നെപ്പോലെ അല്ലല്ലൊ..ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാട് കടമകളിലും കര്‍ത്തവ്യങ്ങളിലും പെട്ടുഴലുമ്പോള്‍ ഉപദേശങ്ങള്‍ ഒന്നും വിലപ്പോവില്ല അല്ലെ, സാരമില്ല, നീ ധീരയായി പടവെട്ടി അവസാനം സ്വയം തോറ്റുകൊടുത്ത ഒരു വീരവനിതയായി എന്റെ മനസ്സില്‍ എന്നുമുണ്ടാവും..


ചിലർ ദേവതമാരെപ്പോലെയാണ്. അത്രയും ഐശ്വര്യമുള്ള അവർ ആ ഐശ്വര്യത്തോടെ എന്നെന്നും നിലനിൽക്കും. അവർക്ക് ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ വയസ്സാവില്ല. മീന എന്നും ഇതേ പ്രായത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവും.. ഇവിടെ ഉണ്ടാവും.


മരിച്ചുപോയവരൊക്കെ എവിടെ പോവാൻ?! ആരും എങ്ങും പോകുന്നില്ല!
കാലത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിൽ പിന്നിലായിപ്പോകുന്നവർ. അത്ര തന്നെ.
അനേകവർഷം മുൻപ് പൊലിഞ്ഞുപോയ താരകങ്ങളുടെ പ്രഭയാണ്  നാം എന്നും പുതുമയോടെ ദർശിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ മരിച്ചവരും കാലപ്രവാഹത്തിൽ അങ്ങകയെങ്ങോ നിന്ന് പ്രഭതൂകുന്നുണ്ടാവാം!!



Friday, September 8, 2017

ചില സത്യങ്ങള്‍

ശരിക്കും എനിക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരി അല്ലെങ്കില്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ വേണോ അതോ ഞാന്‍ തന്നെയാണോ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ എന്നും എനിക്കറിയില്ല..


ഒരുപക്ഷെ, എനിക്കാരോടും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജീവിക്കാനാവില്ല എന്നും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്..


അനുസരണ, ഭയം , ആരാധന ഒക്കെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ, ഒപ്പം കൂടെ ആരും ഇല്ലായിരുന്നു..


അമ്മയെയും അച്ഛനും ഒക്കെ ഞാന്‍ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കയും ആരാധിക്കയും ചെയ്തിരുന്നു. എങ്കിലും അവരോടും ഞാനധികും ഉള്ളു തുറന്ന് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.


എന്നെ അറിയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവരോട് ഞാന്‍ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.. വെറുതെ..

അവര്‍ മനസ്സിലാക്കി എന്നു മനസ്സിലായാല്‍ ഓടി ഒളിക്കയും..


ഞാനെന്താണ് ജീവിതത്തില്‍ അന്വേക്ഷിക്കുന്നത്?!

ലോകം മുഴുവന്‍ സമാധാനമായി ജീവിക്കനം എന്ന ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ട്.

ഒപ്പം എനിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ ജീവിക്കാ‍നാവണം..



ചില സമയങ്ങളില്‍ തോന്നും ദൈവം എല്ലാം നോക്കിക്കോളും എന്ന്..


പക്ഷെ, ചുറ്റും നടക്കുന്ന ക്രൂരതകളും മറ്റും കാണുമ്പോള്‍ ദൈവത്തില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസവും നഷ്ടമാവുന്നു!


ഒടുവില്‍ യാത്രയൊക്കെ അവസാനിക്കാറായി വരുമ്പോള്‍ ചില സത്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലായി വരുന്നു. മറ നീക്കി.. വെളിച്ചം അരിച്ചു കയറുന്നു.

സത്യം എന്തെന്നറിയുന്നതുതന്നെ ഒരു വലിയ വെളിച്ചം ആണ്. താന്‍ അടിമത്വത്തില്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തലില്‍ ആയിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവ്!

അതെന്നെ ഉന്മത്തയക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ കിട്ടിയ തിരിച്ചറിവിന്റെ വെളിച്ചം. അതില്‍ ഇരുന്ന് ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തെ പുനരവലോകനം നടത്താന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ,



Sent from my iPhone

Equality

They say that i am lazy

but i am not!

i am just tired

tired of life

from childhood itself..

may be from teeage 

until then i remember playing with my brother

and doing things as boys do!

may be fighting to proove my self worth 

but later began to get tired

when they put me in seclusion 

i lost my confidence

i felt myself low

when they give him rights

which i also longed for

and throughout my entire life,

i was fighting for equality

but forbidden

i am tired

that is all

i am not lazy! 



Sent from my iPhone

Love

If we try to lesson our grief 

by sharing it with another person,

we are actually begging for their approval

It degrade us in front of that person

and eventually, we lose one more friend! 


By exploiting their love

with our negetivity or helplessnes.

They lose their trust in us.


In front of a true love

there is no need to share our worries and fears.

they know it at a glance 

And love itself is the cure.



Sent from my iPhone

കൌതുകം



ഞാന്‍ ഫേസ് ബുക്ക് തിരഞ്ഞു,  ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഒക്കെ പരിചയക്കാര്‍ ആണ്. അവരുടെ വിശേഷങ്ങള്‍.. എല്ലാവരും ഉടുത്തൊരുങ്ങി ആഘോഷിക്കുന്ന ഫോട്ടോകള്‍ ആണ് അധികവും ഇടുന്നത്.. 


അതിനിടയില്‍ മാഗസീനും ന്യൂസ് പേപ്പറും ഒക്കെ ഉണ്ട്.. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങള്‍ തേടി നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു സിറിയന്‍ കുഞ്ഞ് മണലില്‍ മുഖം പൂഴ്ത്തി മരിച്ചു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു..


പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്തംഭനം ഉണ്ടായി..!! കുഞ്ഞിന്റെ മാതാപിതാക്കളും ഒപ്പം മരിച്ചുപോയി എന്ന ആശ്വാസം ഉണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ശിഷ്ടകാലം വേദനയും സഹിച്ച് എങ്ങിനെ ജീവിക്കുമെ ന്ന അങ്കലാപ്പുണ്ടാകുമായിരുന്നു..


അങ്ങിനെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും സമാധാനം കണ്ടെത്തിയാലല്ലെ എനിക്ക് അടുത്ത ന്യൂസ് വായിക്കാനാവൂ..


പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു.. ഞാന്‍ ദുഃഖങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തിരയുന്നത് അല്പ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ്.. 


കുഞ്ഞിന്റെ ഒപ്പം മാതാപിതാക്കള്‍ മരിച്ചുകാണും.. എങ്കിലും അവരുടെ മരണത്താല്‍ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒരു സഹോദരനോ മുത്തച്ഛനോ മുത്തശ്ശിയോ ഒക്കെ കാണും ലോകത്തിന്റെ ഒരു കോണില്‍ വീടും നാടും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയില്‍..


ഭൂമിയില്‍ തന്നെയാണ് അവരും ഉറക്കം ഉണരുന്നതും രാത്രി എല്ലാം മറന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോവുന്നതും!


എന്നിട്ടും ഞാന്‍!! എനിക്ക് അറപ്പായി.. ഞാന്‍ തേടുന്നത് എന്താണ്. എന്നറിയാനാവാതെ..


ഇല്ല അത് സന്തോഷം അല്ല.. വെറുതെ.. ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച് ഭൂമിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രജകള്‍ എങ്ങിനെയൊക്കെ ജീവിക്കുന്നു എന്നറിയാനുള്ള കൌതുകം മാത്രം



Sent from my iPhone

വിരഹം


ഉള്ളില്‍ വിരഹത്തിന്റെ ഒരു കടല്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്നുണ്ട്

വെളിയില മൌനത്തിന്റെ ഹിമവാന്‍ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു

ഇതിനിടയിലെവിടെയോ പിടയുന്നെന്റെ ആത്മാവ്

മറക്കേണ്ടവയും ഓര്‍ക്കേണ്ടവയുമേതെന്ന് വേര്‍തിരിക്കാനാവാതെ..

 പണ്ടുപലപ്പോഴുമെരിഞ്ഞമര്‍ന്നിട്ടുണ്ടീയഗ്നിയെന്നുള്ളില്‍

പിറന്ന നാടില്‍ എന്നോ കളഞ്ഞുപോയൊരെന്‍ സ്വപ്നങ്ങല്‍ തന്‍ ചിത

മറന്നുകഴിഞ്ഞുവെന്നു നിനച്ചു വാഴുന്നിണ്ടിവിടെ എങ്കിലും

നിനവു തേടുന്നുണ്ടിപ്പൊഴും പവിഴമുത്തിനെ പഴയകാലങ്ങളില്‍ 



പറയുവാനിനി ബാക്കിയില്ലൊന്നും ഉറപ്പുവരുത്തി

വിടപറഞ്ഞുപോമെന്‍ ഗദകാലമിപ്പൊഴും

എങ്കിലും വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ കണ്ടിമുട്ടിടുമ്പോള്‍

നനവുവീണുകിളിര്‍ത്തു പൊന്തുന്നെന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍


പാതി വഴിയില്‍ കളഞ്ഞു പോയതും, മുറിഞ്ഞുപോയതും

തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചവയും, ചവിട്ടിത്തേച്ചവയുമൊക്കെയും

ഉയിര്‍ത്തെണീക്കുന്നുവീണ്ടുമെന്തോ പറയുവാനുണ്ടന്നപോല്‍

ഇല്ല നിങ്ങള്‍ക്കിവിടെ നിലനില്‍ക്കാനാവില്ലിവിടെ ഗദ്ഗദിക്കുന്നെന്നുള്ളവും


ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനാകാത്തവണ്ണം തേഞ്ഞുമാഞ്ഞുപോയൊരാ

കനവുകള്‍, എന്തിനായ് നീ ഊതിക്കൊളുത്തുന്നുവീണ്ടും

വെറുതെ വീണ്ടും പാഴ്‌മണ്ണില്‍ എറിഞ്ഞൊഴുഞ്ഞുപോകാനായല്ലൊ

എന്നും നീ വരുന്നു, പറയുന്നു, കരയുന്നു, ചിരിക്കുന്നു..പിന്നെ മറയുന്നു


ഇരുളില്‍ ശേഷിക്കുന്നു ഞാനനാധപോല്‍, നിലകിട്ടാത്തൊരീ വിരഹക്കടലില്‍

പെറ്റനാടിനെ പേറുന്ന ഹൃത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടൊരു തേങ്ങലിപ്പൊഴും

കരയുവാനോ പറഞ്ഞൊഴിക്കുവാനോ കഴിയുവാതെഞാന്‍ പിടയുന്നു വീണ്ടും

ഇനിയും പലദിനം കഴിയേണമിവയൊക്കെ പട്ടു വീണ്ടും പുതിയവ കിളുര്‍ക്കുവാന്‍



Sent from my iPhone